Deelnemende kerken:

Doopsgezinde Gemeente

Protestantse Gemeente

Rooms Katholieke Parochie

Actueel

Volg ons op Facebook
KLIK HIER voor een abonnement op de digitale nieuwsbrief van de Raad van Kerken

Agenda

 

SITELINKS
www.raadvankerken
www.destalopdekaag.nl
www.bijbelsetuin.nl
www.boekwinkelhetkruispunt.nl

Wake bij het Detentiecentrum op Schiphol

Overdenking door ds. Hedi Hegeman:

In een weblog van Amnesty International las ik deze week over een advocaat die zei: Dit heb ik nog nooit meegemaakt’ . Aangeslagen, ondanks al zijn Nederlandse ervaring. `Mevrouw is 78 jaar oud,  zit in een rolstoel en kan zich absoluut niet verweren.  Waarom dan opsluiten in een gevangenis?’ Op 8 oktober kwam het busje om moeder en dochter van het asielzoekerscentrum op te halen en naar Schiphol te brengen. De vrouwen waren bang en weigerden om in te stappen. Daarmee verloren ze hun kans om zonder dwangmaatregelen te vertrekken. Op 22 oktober werden ze door de vreemdelingenpolitie opgehaald en overgebracht, met – heel anders dan Sinterklaas en nog steeds zijn zwarte pieten, Spanje als einddoel.  Ze zijn in paniek, ze huilen aldoor. Uit dit schrijnende verhaal blijkt weer eens hoezeer ons land een speciaal beleid voor kwetsbare mensen mist.

Ouderen, kinderen, homoseksuele mensen en gehandicapten blijven allemaal kwetsbaar en met hen zou extra rekening moeten worden gehouden. Dat wij hier zijn vandaag en een ronde maken rondom deze mensen, kwetsbaar of onschuldig, mag een teken zijn van onze kracht en die van hen versterken.

Want wat blijkt ons systeem van vreemdelingendetentie gevoelloos, gesloten, en ziekmakend. Vooral geestelijk wordt daaronder geleden.  Misschien wordt het tijd, om als Nederlanders, en ook als  Amnesty International, juist in Nederland actie te gaan voeren voor individuele gevallen zoals deze  moeder en dochter.Immers hier worden mensenrechten geschonden. En als wij ons machteloos voelen zouden we ons niet hoeven te beperken tot algemene acties zoals Ik schaam me diep.

Dat doen we toch wel. Met de taal van onze psalmen als voorbeeld. En met de acties die elders gevoerd worden als voorbeeld. Want, onze openingswoorden, Amnesty, uit het brevier Dus ik besta, blijven gelden: zwijgen zou het ergste zijn. Dodelijk was de stilte. Geen stem geven aan wie de mond werd gesnoerd, de adem werd afgesneden, geruisloos werd weggemoffeld. Mensen met recht van spreken, met recht van liefhebben, mensen geschapen voor vrijheid.

Zoals ieder hier weet, blijft de bezoekersgroep zich inzetten voor ieder die hier binnen de muren vastzit. Te midden van “gewone” gedetineerden,  maar slechts, met geen geldige verblijfsvergunning als enige reden. Onze overheid en ons juridische systeem spreken zo een taal, tegenovergesteld aan die van de psalmen. Vaak hermetisch gesloten, en onvoorspelbaar.

De bezoekgroep hoort dan toch, gelukkig, over de kracht, die veel moslims ontlenen aan hun God of Heer of Allah. Zoals Huub Oosterhuis onze psalm 17 van vandaag vertaalde: Jou roep ik, wie anders? Jij weet… Bescherm mij als de appel van uw oog, verberg mij in de schaduw van uw vleugels. Tegen veel vijanden in kom jij op, dwing ze op hun hurken, dat ik wegkom.

Dat mogen wij delen. Zo delen we ook wat troosten kan tegen veel onrechtvaardigheid en gebrek aan toekomst in.Klein teken van die troost is vandaag de chocola die we straks gaan uitdelen. Want chocola is, en dat niet alleen voor sinterklaas en zijn zwarte pieten, ons voorbeeldvoedsel. Juist als het slaafvrij weet te blijven.

Op weg naar vrede,
toekomstvisioen van nu.
Eens komt er een tijd
dat de volken op weg zullen gaan
en vrede en gerechtigheid zullen zoeken.
Dat ze het tranendal
van een verscheurde aarde
achter zich laten
en zich laten leiden
door wat de Eeuwige
werkelijk wil.
Dan zullen ze ontdekken
dat het niet uitmaakt
of je de Eeuwige God, Heer of Allah noemt
of zijn naam niet uitspreekt.
Als je maar handelt in zijn Geest
en zijn wegen gaat.
Dan zullen ze, misschien,
hun bommen ombouwen
tot kinderspeelgoed.

Dan, om Huub Oosterhuis en zijn psalm 17 te vervolgen, zal ik, zuivere waarheid, jouw gestalte aanschouwen, Wakker worden in de morgen, jouw gezicht zien, me aan jou laven, en gelukkig zijn.

(een stukje, geïnspireerd door Jesaja 2:2-5,in het kader van de vredesweek 2013 uitgegeven door het Doopsgezind Vrouwenwerk, LFDZ)